Instytut Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych Uniwersytetu Warszawskiego (IINSB UW) jest jednym z najstarszych ośrodków akademickiego kształcenia pracowników informacji i bibliotekarzy w Polsce. Tradycja dydaktyki księgoznawczej w naszej uczelni sięga niemal początków Uniwersytetu, zainicjowały ją wykłady Joachima Lelewela (1820 - 1821), a następnie Karola Estreichera (1865 - 1868). W 1951 roku, jako druga po katedrze w Łodzi (1945), powołana została Katedra Bibliotekoznawstwa UW, którą kierował profesor Aleksander Birkenmajer. W ciągu blisko pięćdziesięciu lat swego istnienia ośrodek ten przekształcił się z niewielkiej katedry w duży instytut uniwersytecki, prowadzący zarówno rozległą działalność badawczą, jak i wielostronną działalność dydaktyczną. IINSB UW jest dziś największym uniwersyteckim ośrodkiem kształcenia w Polsce, oferującym pełne studia magisterskie w zakresie bibliotekoznawstwa i informacji naukowej, od roku akademickiego 1997/98 również studia licencjackie w tej dziedzinie, a od roku 1999/2000 - studia licencjackie i uzupełniające studia magisterskie. Ponadto Instytut prowadzi cztery rodzaje studiów podyplomowych oraz seminaria doktorskie. Obecnie studiuje tu łącznie na wszystkich rodzajach studiów blisko 1450 słuchaczy, w tym około 320 na studiach stacjonarnych, 820 na studiach zaocznych i 310 na studiach podyplomowych. Instytut zatrudnia dziś 38 pełnoetatowych i 3 półetatowych pracowników naukowo-dydaktycznych i dydaktycznych - w tym 16 samodzielnych pracowników nauki.
Warszawska Katedra Bibliotekoznawstwa od początku specjalizowała się w badaniach i kształceniu przede wszystkim w zakresie współczesnej problematyki książki i jej instytucji. W połowie lat sześćdziesiątych specjalizacja ta poszerzona została o problematykę dokumentacji i informacji naukowej, która stopniowa zaczęła zajmować w niej coraz bardziej eksponowane miejsce. W 1968 roku Katedra została przekształcona w Instytut Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej, działający w ramach Wydziału Historycznego UW. Po wdrożeniu nowego programu nauczania, który w jeszcze większym stopniu ukierunkowany został na zagadnienia organizacji zasobów informacji i prowadzenia działalności informacyjnej w zróżnicowanym środowisku współczesnego życia społecznego, naukowego i gospodarczego, w 1997 roku Instytut ponownie zmienił nazwę na obowiązującą obecnie: Instytut Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych.
Specjalność, którą się zajmujemy, ma blisko 3 500 lat historii. Jej dzieje zaczynają się w czasach, gdy w świątyniach i pałacach starożytnych władców tworzono kolekcje glinianych tabliczek lub zwojów papirusowych, zapewniając w ten sposób zachowanie i możliwość ponownego wykorzystania wiedzy ważnej dla organizacji życia ówczesnych społeczeństw. Dzisiaj waga dostępu do informacji dla rozwoju człowieka i społeczeństwa jest powszechnie znana i doceniana. Na naszych oczach kształtuje się społeczeństwo informacyjne, a oznacza to, że właśnie dostęp do zasobów informacji i umiejętność jej wykorzystania w znacznej mierze decydują i będą decydować o pozycji, poziomie życia i odnoszeniu sukcesów w niemal każdej dziedzinie. Nie jest to zresztą cecha specyficzna wyłącznie dla naszych czasów, o czym przekonuje studiowanie historii. Z pewnością jednak w naszych czasach świadomość wartości informacji stała się zjawiskiem powszechnym. Powszechne stało się też poczucie prawa każdego człowieka do dostępu do informacji oraz konieczności organizowania tego dostępu w możliwie najszerszej skali. Ocenia się, że w krajach wysokorozwiniętych ponad połowa dorosłych mieszkańców zatrudniona jest we współczesnych świątyniach i pałacach Ery Informacyjnej: w instytucjach związanych z tworzeniem, organizacją, przetwarzaniem i rozpowszechnianiem informacji. Bibliotekarze i specjaliści informacji należą do tego dynamicznie rozwijającego się zespołu zawodów, który coraz częściej określa się wspólnym mianem zawodów informacyjnych.
Współcześni bibliotekarze i pracownicy informacji stanowią rdzeń zespołu zawodów informacyjnych. Tak są postrzegani na świecie i chcemy, aby tak postrzegani byli także w Polsce, choć nie zawsze ma to jeszcze miejsce. Podstawową misją naszego zawodu jest zaspakajanie potrzeb związanych z wyszukiwaniem i udostępnianiem informacji wszelkim grupom społecznym - od przedszkolaków do najstarszych mieszkańców kraju, od uczniów szkół podstawowych do ekspertów wszelkich dziedzin nauki, gospodarki i życia społecznego. Naszym zadaniem jest więc zapewnienie powszechnego dostępu do informacji, zapewnienie transmisji informacji między jej wytwórcą i odbiorcą, a równocześnie ochrona prawa własności informacji, prawa autora do jego dzieła, prawa użytkownika do prywatności. Misja ta realizowana jest za pomocą rozmaitych form działania, składających się na rozpoznanie potrzeb informacyjnych, tworzenie zasobów informacji, projektowanie i wykorzystywanie metod i narzędzi ich organizacji, opracowania i udostępniania w różnych typach środowiska informacyjnego: w bibliotekach, ośrodkach i działach informacji różnych instytucji i organizacji oraz w komputerowych sieciach informacyjnych. Zarządzając zasobami informacji posługujemy się szeroką gamę rozmaitych nośników od manuskryptów, starodruków, współczesnych książek i czasopism, po mikroformy, CD-ROMy, dokumenty multimedialne, hiperteksty i komputerowe bazy danych.
Od współczesnego bibliotekarza i pracownika informacji oczekuje się zatem złożonych specjalistycznych kwalifikacji oraz umiejętności dynamicznego przekształcania środowiska informacyjnego. Wiedza o tym, jak efektywnie zarządzać informacją, w którą staramy się wyposażyć absolwentów naszych studiów, na współczesnym rynku pracy ceniona jest coraz wyżej. Pozwala to nam sądzić, że oferowane przez nas programy kształcenia dają szansę zdobycia atrakcyjnego zawodu, w którym karierę rozwijać można w różnych kierunkach wybierając jedną z coraz liczniejszych specjalizacji informacyjnych: analityka informacji, animatora czytelnictwa, bibliotekarza-nauczyciela, bibliotekarza naukowego, biblioterapeuty, bibliotekarza systemowego, brokera informacji, projektanta systemów informacyjnych, indeksatora, klasyfikatora, konsultanta informacyjnego, menedżera zasobów informacyjnych i wielu jeszcze innych, które powstają w odpowiedzi na różnicowanie się potrzeb informacyjnych demokratycznego społeczeństwa i jego instytucji.
Do góry
